1 - همزهء وصل همزهء وصل آن است كه در ابتداى كلام خوانده مىشود مثل : ادخلوا ، اتّقوا ، اثنين ، اهبطوا ، القمر ، امّا در وسط كلام ، ولو يك حرف قبل از آن باشد ، ساقط گرديده خوانده نمىشود . مثل : قيل ادخلوا ، فاتّقوا اللّه ، اليهم اثنين ، قال اهبطوا ، و القمر . يادآورى : 1 - همزهء وصل در ابتداى كلماتى مىآيد كه اول آن مشدّد « 1 » يا ساكن باشد . چون در زبان عربى ابتدا به ساكن غيرممكن است ، از همزهء وصل در ابتداى اين كلمات استفاده مىشود . مانند مثالهاى فوق كه در اصل دخلوا ، تّقوا ، ثنين ، هبطوا ، لقمر بوده‌اند . 2 - علامت همزهء وصل در بعضى چاپهاى قرآن ( از جمله خط عثمان طه ) مانند سر صاد كوچك است . 3 - در صورت ابتدا از كلمه‌اى كه همزهء وصل دارد ، نوع حركت آن را قارى مشخص مىكند كه در اين‌باره به زودى بحث خواهيم كرد . 4 - حركت همزهء وصل در الف و لام معرفه ( ال ) فتحه است . مانند : الحمد - الامر - القمر - الشّمس . 5 - در صورتى كه قبل از همزه وصل ، اسم تنوين‌دار قرار گيرد ، بين آن‌دو نون وصل افزوده مىشود ، نون وصل ، نون مكسورى است كه براى رفع التقاء دو ساكن ، ميان تنوين و همزهء وصل بعد از آن قرار داده مىشود . به مثالهاى زير توجّه نموده ، آنها را تلفظ كنيد . احد اللّه الصّمد / كه به صورت / احدن اللّه الصّمد / خوانده مىشود جميعا الّذى / كه به صورت / جميعن الّذى / خوانده مىشود يومئذ الحقّ / كه به صورت / يومئذن الحقّ / خوانده مىشود

--> ( 1 ) - هر حرف مشدّد در درون خود يك حرف ساكن دارد . مثل : اوّل كه در اصل اوول بوده است .